September Sportmaand: het verhaal van Karen Van Herck

Een beginnende loper start met korte afstanden en schakelt later over op de langere afstand. Eigenlijk heb ik een omgekeerd traject afgelegd.

Zo’n 11 jaar geleden kocht ik mijn eerste paar loopschoenen. Ik zocht een manier om stress tegen te gaan. In de zomer van 2008 nam ik voor het eerst deel aan de Dodentocht. Tijdens die eerste van mijn zeven deelnames bleek al snel dat de langere afstand iets voor mij was. Bij mijn laatste 2 deelnames stond ik om 6.45 uur met de kopgroep opnieuw in Bornem. Toen gooide een heupblessure roet in het eten en heb ik 2 jaar lang in een sukkelstraatje gezeten.

Mijn eerste marathon was die van Antwerpen in 2014. Zonder ‘specifieke’ marathontraining liep ik 3:08:54. Op zich niet slecht maar dit viel mij veel zwaarder dan de 100 kilometer van Bornem. De naweeën waren zo groot dat ik niet van plan was ooit een tweede te lopen.

De magische grens van de 3 uur stak mijn ogen uit maar dit betekent dat je 42,2 kilometer moet lopen aan 14,1km/uur en dit zag ik mezelf nooit doen. Tot 2 jaar geleden Raf Wyns mijn coach/trainer werd. Hij gaf mij genoeg zelfvertrouwen om een tweede poging te wagen. Volgens hem moest ik meer aan mijn snelheid werken en dus kortere afstanden gaan lopen. Op zijn aanraden liep ik het BK 5000 meter mee en tot mijn verbazing haalde ik het goud binnen. De basis voor een snellere marathon was gelegd.

De 12 weken voorbereiding waren zwaar, weken van 70 tot 120 kilometer lopen, maar verliepen wel zoals het moest. Er zijn natuurlijk factoren die je niet in de hand hebt zoals het weer. Het was 10 graden te warm en er stond wel wat wind. Geen ideale omstandigheden om een goede tijd te lopen. Ook de bevoorrading liep absoluut niet hoe het hoorde waardoor ik nog een minuutje heb verspeeld. De ‘man met de hamer’ die ik dacht tegen te komen, heb ik niet gezien. Al waren de laatste 2 kilometer plots veel zwaarder en moest ik veel moeite doen om mijn tempo constant te houden. Het werd heel spannend maar ik ben er in geslaagd te finishen in 2:59:42.

Ik had een heel ander gevoel dan na mijn eerste marathon. Zo’n 5 minuten na aankomst dacht ik al aan een volgende marathon met een betere tijd. Hiervoor ben ik momenteel aan het trainen, het BK marathon op 13 oktober.

Aan de beginnende loper wil ik nog goede raad meegeven. Loop niet te hard van stapel. In het begin loop je beter te traag en wat minder lang om het risico op blessures te vermijden.  Spieren (en dus ook het hart) kan je op kortere tijd trainen maar pezen en gewrichten passen zich niet zo snel aan. Deze hebben 2 jaar de tijd nodig om een zwaardere belasting zoals een marathon aan te kunnen.

Maak je ook geen illusies, de moeilijkste stap blijft die van de luie zetel naar de deur.  Na al die jaren moet ik mezelf vaak nog overtuigen om mijn loopschoenen aan te trekken. Te warm, te koud, regen, honger, doodmoe… er is altijd wel een reden om niet te lopen maar achteraf doet het altijd zo’n deugd en bleek de beslissing om toch te gaan lopen de juiste te zijn!

Deel deze pagina

Karen Van Herck